Historia Programu Trzeciego

1981 rok. Z chwilą wprowadzenia stanu wojennego w Polsce Program Trzeci przestał nadawać.

1982 rok. 1 kwietnia Dyrektorem Programowym Trójki został Andrzej Turski. 5 kwietnia Trójka zaczęła ponownie nadawać. Program Trzeci lat 80 adresowany był do ludzi młodych duchem, usposobieniem oraz myśleniem. Niezwykle ważną postacią, związaną z nowym obliczem Trójki jest Marek Niedźwiecki, twórca i niezastąpiony prezenter audycji o największej słuchalności w Polskim Radiu - "Listy przebojów Programu Trzeciego". Audycja ta pojawiła się po raz pierwszy na antenie 24 kwietnia. W programie coraz więcej audycji prowadzonych było na żywo.

1983 rok. Monofoniczny dotąd dźwięk zabrzmiał stereo. Dyrektorem Programowym Trójki został Wiktor Legowicz.

1984 rok. Pojawia się audycja "Parafonia" pod redakcją kabaretu "Długi", którzy otrzymali czas antenowy dzięki zwycięstwu w Turnieju Młodych Talentów.

1990 rok. Po zniesieniu cenzury program zyskał na wiarygodności. Audycje informacyjno-publicystyczne zostały umieszczone właśnie w Programie Trzecim. Trójka stała się radiem realistycznie podchodzącym do wydarzeń wielkich i małych. Inność, odmienność i bezdyskusyjna atrakcyjność Programu Trzeciego spowodowała pojawienie się argumentów o elitarności i hermetyczności Trójki.

Trójka lat 80 stała się radiem towarzyszącym, zaczęło pojawiać się coraz więcej audycji typowo autorskich, np. "Radiomann". Najpopularniejsze audycje tego okresu to: "Minimax, czyli minimum słowa, maksimum muzyki", "Lista przebojów Programu Trzeciego", "Muzyczna poczta UKF", poranne oraz popołudniowe wydania audycji "Zapraszamy do Trójki", magazyn "Winien i ma" Jerzego Iwaszkiewicza, Janusza Kosińskiego, Jacka Olszewskiego i Marka Wilhelmiego, obnażający - często w formie satyrycznej - paradoksy i błędy polskiej gospodarki.